Άλλος υποστηρίζει ότι τα φάγαμε όλοι (επειδή τάφαγε εκείνος με τους φίλους του), άλλος ότι η περιούσια Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο μιάς παγκόσμιας συνομωσίας , άλλοι μιλούν για κρίσεις του καπιταλισμού, άλλοι δέχονται τα πάντα ως τιμωρία σε μία κρίση χριστιανικού φονταμενταλισμού λόγω της ροπής τους στην υλική αμαρτία.Για την κρίση πολιτισμού και ηθικής ,όχι βέβαια χριστιανικής αλλά ενός συστήματος κανόνων σεβασμού... και συμβιωτικού χαρακτήρα των πολιτών μιας κοινωνίας, δεν μιλά κανείς. Τώρα προέχει να ξεχρεώσουμε το αενάως τρύπιο πιθάρι των Δαναΐδων.
Τα υπόλοιπα μονίμως σ΄αυτή τη χώρα σπρώχνονται προς επίλυση στο άδηλο μέλλον.
Υπάρχει λύση στο σύνθετο πρόβλημα πλήρους διάλυσης ενός κράτους και μιάς κοινωνίας; Μπορεί η κρίση να γίνει ευκαιρία;
Πιστεύω πώς όχι και θα τεκμηριώσω το γιατί.
1. Η Αέναη Συνέχεια του Ιερατείου των Ταγών της Εξουσίας.
Αυτοί που ζητούν σήμερα να μας εξαγνίσουν από τη διαφθορά είναι αυτοί που με τους άλλους μας οδήγησαν ακριβώς εδώ που βρισκόμαστε.
Οι υπουργοί του Σημίτη και των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, οι παλαιοκομματικοί, αυτοί που εγκαθίδρυσαν το πελατειακό κράτος των μαζικών διορισμών με αντάλλαγμα τον ψήφο, αυτοί που με τους εξαγορασμένους συνδικαλιστές τους διασπάθισαν στο Χρηματιστήριο τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων, αυτοί, λουσμένοι στο φώς του Μνημονίου έρχονται να μας βάλουν σε τάξη.
Θα εμπιστευόσασταν την κοινωνική επανένταξη ενός κοριτσιού μου μόλις σώσατε από ένα πορνείο στην μαντάμ που το εξέδιδε;
Έναν νέο σε αποτοξίνωση στον πρεζέμπορά του;
Δεν γίνεται εξαγνισμός από αυτούς σε διέφθειραν.
Την ίδια ευκαιρία που χάνει τώρα η χώρα να ξηλώσει ΟΛΟ το πολιτικό σύστημα και να το «ανατάξει»-που λέει ο Γιωργάκης- την έχει ξαναχάσει. Στη μεταπολίτευση, όταν τα ηνία από τους διεφθαρμένους πραξικοπηματίες παρέλαβαν-με πρωτόκολλο παράδοσης παραλαβής-οι πολιτικοί που είχαν οδηγήσει τη χώρα στη δικτατορία με τη βία, τη νοθεία και τις αποστασίες.
2. Η Ατιμωρησία και κατά συνέπεια η Ανομία.
Όποιος περίμενε εκτελέσεις καταχραστών δημοσίου χρήματος ή φυλακίσεις νομίμων αλλά ανηθίκων υπουργών πλανήθηκε πλάνην οικτράν.
Η παράδοση-παραλαβή που έλαβε κι αυτή τη φορά χώρα είχε και τους όρους παραγραφής των εγκλημάτων των συναλλαχθέντων.
Ας παίζουν τα εξαίσια όργανα του θιάσου των εξεταστικών, για το επίδομα των βουλευτών εργάζονται, κι αποχαιρέτα την, την Δικαιοσύνη που ζητάς πτωχέ-όχι μόνο στην τσέπη –πολίτη.
Εξάλλου κι εσένα να ρωτήσουμε, το συμπότη και συνδαιτημόνα σου στα μπαρ και τα ταβερνεία φυλακή δεν θα τον έβαζες, πόσο μάλλον τον συν-σουσι-άζοντά τους και τον συν-καταβαίνοντα τα Ελβετικάς Άλπεις με σκί.
Κανείς λοιπόν δεν θα τιμωρηθεί ούτε απ΄αυτούς που τα φάγανε ούτε κι απ ΄αυτούς που τα τρώνε τώρα , σαν να βγάζουν τα χρυσά τα δόντια απ΄ τον πεθαμένο.
Χειρότερο απ το ότι δεν θα τιμωρηθούν είναι ότι η παθογένεια της ατιμωρησίας και κατ ΄ επέκταση της απόλυτης αναστολής εφαρμογής οποιοδήποτε νόμου είναι γεγονός μη αναστρέψιμο εδώ και πολλά χρόνια.
Άνθρωποι που ούτε εφαρμόζουν αλλά και ούτε γνωρίζουν τους Νόμους και το Σύνταγμα υπερ-νομοθετούν, ψηφίζουν χιλιάδες νόμους που δεν θα εφαρμοστούν ποτέ και από κανέναν, καταστρέφοντας και μια αντίληψη εθιμικού δικαίου που υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες και που σημαίνει να σέβομαι το διπλανό-χωρίς απειλή τιμωρίας-για να συμβιώνω μαζί του
3.Νεποτισμός και Αξιοκρατία.
Ενας λαός που ουρλιάζει τη φράση «αξιολόγηση»για τους υπαλλήλους της (χωρίς βέβαια να ξέρει τι ακριβώς ζητά να αξιολογηθεί αλλά υποπτεύομαι το να εργάζεται ο υπάλληλος εξυπηρετώντας ΜΟΝΟ τα δικά του συμφέροντα, τσαλαπατώντας τους άλλους) δεν απαιτεί το ίδιο για τους κυβερνήτες του.
Έτσι εκλέγονται σύζυγοι τροβαδούρων, ατάλαντες ηθοποιοί, παιδιά και εγγόνια βουλευτών που «κληρονομούν» την έδρα και ω, του θαύματος, η πρωθυπουργία σ΄ αυτή τη χώρα έχει γίνει κληρονομική με απλή επικύρωση δια ψήφου.
Είναι ικανοί;
Όχι βέβαια για να φτάσει η χώρα εκεί που έφτασε , κανένας απ΄αυτούς.
Πώς τους αξιολογεί ο "σοφός"λαός; Τους επανεκλέγει!
Παρακαλώ την επόμενη φορά που θα απαιτήσετε αξιολόγηση Δ.Υ. να θυμηθείτε το μέιλ της βασιλομήτορος Μαργαρίτας προς τον Πρωθυπουργό Α.Παπανδρέου που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό «ΝΕΜΕΣΙΣ» και που ζητούσε απ΄τον μπαμπά να βολέψει κάπου το παιδί –σημερινό πρωθυπουργό- γιατί 35 χρονών, τότε, ήταν άνεργο.
4.Κοινωνικός Κανιβαλισμός
Οι κρατικοδίαιτοι δημοσιογράφοι το λένε και κοινωνικό αυτοματισμό και εννοούν απροκάλυπτα το να στρέφουμε τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης ως αδικούμενης εξ αυτής.
Για παράδειγμα αγρότες εναντίον ναυτικών, φορτηγατζήδες εναντίον εξαγωγέων , μαγαζάτορες εναντίον απολυμένων διαδηλωτών, όλοι εναντίον των ιδιοκτητών επιχειρήσεων που φοροδιαφεύγουν(;) συλλήβδην, και όλοι οι παραπάνω μαζί με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους εναντίον των εργαζόμενων στο Δημόσιο.
Ρε τι να εξηγείς ότι σε μια κοινωνία όλα είναι συγκοινωνούντα δοχεία , τι να λές ότι αν απολυθούν 100.000 απ το Δημόσιο θα εκτοπίσουν από την αγορά εργασίας άλλους τόσους του ιδιωτικού λόγω ανώτερων προσόντων τι να φωνάζεις ότι η μείωση εισοδήματος θα κλείσει και τα μαγαζιά…
Τίποτα. Όλοι νομίζουν , με χαιρεκακία, ότι θα ψοφήσει ΜΟΝΟ η κατσίκα του γείτονα.
Έτσι λοιπόν σιγά-σιγά και κομμάτι –κομμάτι θα μας πετσοκόψουν όλους χωρίς τη μηδαμινή αντίσταση.
5. Πού Είναι Οι Νέοι;
Όλες οι εξεγέρσεις , οι αντιστάσεις , οι επαναστάσεις στην ιστορία γίνανε ή από απελπισμένους που δεν είχαν να χάσουν τίποτα ή από νέους ανθρώπους που δεν φοβούνται και δεν έχουν αλλοτριωθεί από το σύστημα.
Έχουμε τέτοιους νέους σήμερα;
Δεν είμαι σίγουρη, γιατί τους αναθρέψαμε με τη λογική του «πάτα επί πτωμάτων», είδαν τη διαφθορά μέσα στο σπίτι τους και το σχολείο , αδίκησαν ή αδικήθηκαν, εξοικειώθηκαν εξ απαλών ονύχων με τη διαφθορά και τη συναλλαγή και είναι, παρά το χρήμα που ξοδέψανε οι γονείς τους, λειτουργικά αναλφάβητοι.
Πιο συντηρητικοί και υλιστές από τους πατεράδες τους μπορούν να κάνουν το ξεπέταγμα;
Έχω πολλές αμφιβολίες γι΄αυτό.
Κλείνοντας ας προσθέσω τη βραχνάδα και τη φαρυγγίτιδα της Αριστεράς που ούτε αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να ανεμίσει τα σύγχρονα λάβαρα στον αέρα και ας τονίσω και την απόλυτη βουβαμάρα του πνευματικού κόσμου και της Τέχνης που ως φαίνεται ανδρώνεται τελικά καλύτερα σε φτωχά χωράφια και όχι σε σαλόνια ανεπάγγελτων και βαριεστημένων κοσμικών κυριών.
Υπάρχει κανείς να μου δώσει μιάν ελπίδα έστω τόσο δα μικρή σαν μια πυγολαμπίδα στο τούνελ που προχωράμε χωρίς τέλος;
Μία Κασσάνδρα σας παρακαλεί να την αποκαλύψετε.
