Ας διανοηθούμε φευγαλέα τι θα πει ιδιωτικοποίηση των πάντων, τί θα πει απολύσεις, ανεργία, άγρια φορολογία, κατακράτηση μισθών, καταπίεση, εργοδοτικοί εκβιασμοί, καταστολή, δακρυγόνα. Ας το διανοηθούμε, και δεν έχουμε διανοηθεί ούτε στο ελάχιστο αυτό που πρόκειται να έρθει, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις “ηνωμένες πολιτείες της Ευρώπης”, μη πω σ’ όλον τον κόσμο.
Ούτε όμως εκείνοι δεν γνωρίζουν τί θα τους έρθει. Κι επειδή δε θέλω να ακούγομαι σαν κανένας κομπλεξικός αριστεριστής προφήτης που βγάζει τα σωθικά του σ' ένα blog, κλείστε τις οθόνες και βγείτε στους δρόμους!
Το κράτος καταστέλλει - η αστική τάξη κάνει πάρτι, ξεκοκαλίζοντας τα τραπεζοπακέτα των μνημονίων - οι βουλευτές της επικυρώνουν πειθήνια τις σφραγίδες του εργασιακού μεσαίωνα. Ε λοιπόν να συνεχίσουν τα συνδικάτα με απεργίες διαρκείας και μαζικές - να περιφρουρηθεί το κίνημα από ασφαλίτες - να μετουσιωθούν οι ρεφορμιστικές, μικροαστικές διεκδικήσεις των "αγανακτισμένων" σε ταξική κατεύθυνση. Στόχος μας είναι ο καπιταλισμός, όχι απλά η κυβέρνηση και τα μέτρα της, που είναι απλώς θεσμικά προϊόντα της σάπιας, εξουσιαστικής φύσης αυτού του συστήματος.
Ας τελειώνουμε με τις αυταπάτες. Δεν υπάρχουν "κλέφτες" που σου κλέψαν τη δουλειά σου ή τα λεφτά σου. Δεν υπάρχει "εθνική κυριαρχία" που κατήργησαν με το μνημόνιο. Γιατί ποτέ δεν είχες τίποτα δικό σου. Ο καναπές σου, η tv σου, το αμάξι σου, η γυναίκα σου, ο άντρας σου, τα παιδιά σου, οι εργατοώρες σου, οι καταθέσεις σου, η ασφάλισή σου, η χαρά σου, η λύπη σου, η διασκέδασή σου, οι οργασμοί σου, το βιος σου - είναι δικά τους - δε σου ανήκαν ποτέ. Απόδειξη το πώς μπορούν και (σ)τα παίρνουν τόσο εύκολα.
Η επιβεβλημένη πεποίθηση ότι έχεις κάτι που σου ανήκει και ότι συμβάλλεις με την ψήφο σου στις κοινές αποφάσεις, αποτελεί τον ισχυρότερο κοινωνικό έλεγχο από μέρους της εξουσίας. Όταν νομίζεις ότι έχεις κάτι δικό σου, δε θέλεις να το χάσεις. Όταν νομίζεις ότι εσύ παίρνεις τις αποφάσεις, υπερασπίζεσαι τους θεσμούς. Τώρα που βλέπεις ότι τίποτα απ’ τα δύο δεν ισχύει, τι θα γίνει; Εάν υποχωρήσεις, θα ’σαι κι εσύ συνένοχος.
Ας μην ψάχνουμε για προβοκάτορες, ας μην παίζουμε το παιχνίδι των αστικών media. Που φυσικά και υπάρχουν. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που πιστεύουν ότι με τον δρόμο της άμεσης σύγκρουσης θ’ αλλάξουν τα πράγματα. Διαφωνώ καθώς το θεωρώ κάτι το φετιχιστικό, αλλά το σέβομαι. Υπάρχουν κι εκείνοι που θεωρούν ότι με τις ειρηνικές συγκεντρώσεις ή με τις πορείες–παρελάσεις θ’ αλλάξουν τα πράγματα. Διαφωνώ επίσης, αλλά το σέβομαι κι αυτό.
Διαφωνώ, καθώς και στις δύο περιπτώσεις, της άμεσης και βίαιης σύγκρουσης με την καταστολή όσο και της ειρηνικής συγκέντρωσης, η αστική εξουσία τις εκμεταλλεύεται πολιτικά και κοινωνικά προς όφελός της και διαμορφώνει αναλόγως τις συνειδήσεις. Αλλά και τι δεν προσπαθεί να εκμεταλλευτεί προς όφελός της;
Δε θα επεκταθώ παραπάνω, θα μπορούσε να γράψει κανείς ολόκληρα δοκίμια για το ποιοι είναι οι προβοκάτορες και οι κουκουλοφόροι ή αν βγάζει τίποτα καλό η "αγανακτισμένη" πλατεία ή όχι. Δεν είναι εδώ το θέμα.
Γιατί υπάρχουν και οι "κουκουλοφόροι" που απλώς φορούν το μαντήλι ή την αντιασφυξιογόνο μάσκα για να προστατευθούν απ’ τα δακρυγόνα και στην τελική πιστεύουν ότι ένα ξύλο στον μπάτσο είναι κάτι το ωφέλιμο, εξεγερσιακά. Υπάρχουν όμως κι οι κουκουλοφόροι ασφαλίτες, πληρωμένοι παρακρατικοί καυλόμπατσοι, που στρέφουν την κοινή γνώμη απέναντι στις πρακτικές των λαϊκών αντιστάσεων και διεκδικήσεων.
Αντιστοίχως, υπάρχουν στις πλατείες άνθρωποι που όντως διαμαρτύρονται ειρηνικά και πιστεύουν πως αυτό το πράγμα ασκεί πίεση. Υπάρχουν όμως και τα μικροαστοεθνίκια που δεν έχουν καμιά πολιτική τοποθέτηση και κράζουν γενικά και αόριστα το πολιτικό σύστημα και στην χειρότερη βάζουν μέσα και τα χρυσαυγίτικα φιλαράκια τους.
Ταυτόχρονα, η κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική αριστερά, ενώ μεταφράζει σωστά το πολιτικό σκέλος της κρίσης, αδυνατεί να εκτιμήσει σωστά τις κοινωνικοοικονομικές καταστάσεις και συνθήκες και βάλλει με άσφαιρα πυρά προς το αστικό σύστημα, και στην χειρότερη, αριστερίζει ή/και οπορτουνίζει κατά το δοκούν ή το (εκάστοτε πολιτικό) πρέπον, καθώς αδυνατεί να συσπειρώσει κόσμο, εμμένοντας στην αναζήτηση κοινοβουλευτικής δύναμης προς όφελος του λαού, προσπαθώντας να απορροφήσει πολιτικό κέρδος για τον εαυτό της, τον οποίο θεωρεί πρωτοπορία ως και γενεσιουργό αιτία των κινημάτων. Ας κινήσει λοιπόν, πρώτα απ’ όλα τη συζήτηση για το τί είναι σήμερα η εργατική τάξη, σε ποιους θεσμούς εμπεριέχεται η ταξική εκμετάλλευση, ποιος ο ρόλος του αστικού συστήματος. Χωρίς φανφάρες, αλλά με λόγο επιστημονικό και ταυτόχρονα εκλαϊκευμένο.
Οι επαναστατικές συνθήκες πρέπει να προκύψουν από την εργατική τάξη από τον εαυτό της και με σκοπό τον εαυτό της. Όχι τη βουλευτική δύναμη και την ψήφο ή το ό, τι να ’ναι μπάχαλο ή την αόριστη και διαταξική ειρηνική μάζωξη σε μια πλατεία. Χρέος των αριστερών πολιτικών δυνάμεων και των αντικαπιταλιστικών οργανώσεων είναι να συσπειρώνουν ταξικά το κίνημα, δίχως όμως να ελιτοποιούνται απέναντί του. Στόχος είναι τα αφεντικά και τα μέσα παραγωγής, όχι τα πιόνια τους – οι μπάτσοι, οι αστοί βουλευτές, τα μμε.
Η κεφαλαιοκρατία είναι μία – αδιαίρετη και πάνοπλη, κι εμείς χίλιοι, διαιρεμένοι και μαλωμένοι. Αφελής και παιδιάστικη διαπίστωση, δε λέω. Αλλά μπρος σε ένα συσπειρωμένο, ταξικό, και ενωτικό αντικαπιταλιστικό κίνημα, ο λαός θα δει πραγματικές διεκδικήσεις μπρος στα μάτια του να γίνονται πραγματικότητα και θα μεγαλώσει, θα συνειδητοποιηθεί ταξικά για την εργατική εξουσία και έπειτα την κατάργηση κάθε εξουσίας. Αριστερίζουσα και υπεραισιόδοξη άποψη; Ίσως. Αλλά τι άλλο έχει μείνει; Θα χρειαστούν και τα οδοφράγματα και οι μολότοφ, και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να γλείψουμε την αστική νομιμότητα και να δράσουμε μέσω αυτής. Αλλά τώρα χρειάζεται συμπαγής ταξική και περιφρουρημένη οργάνωση, καθώς οργανωμένη, περιφρουρημένη και πάνοπλη είναι κι η οργάνωση των αστών και του συστήματός τους. Ας μάθουμε απ’το παρελθόν, κοιτώντας το μέλλον. Καθώς στην τελική όλοι είμαστε αντιεξουσιαστές, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα - όλοι στους δρόμους και ραντεβού στα γουναράδικα - κουτσά στραβά, θα τον αλλάξουμε τον κόσμο.
